پنجره چهارم

الو سلام 125 پاره های تنمان ابراهیم وار در دل آتش زدند ولی تو ای هم وطن خوب نگاه کن چگونه مانند ققنوس از زیر خاکستر بر می خیزند +نوشته شده در یکشنبه سوم بهمن ۱۳۹۵ساعت12:33&nbsp توسطآسمانه زواری | ...

چه کسی گفت که مال همیم؟ چه کسی گفت که ما هم نفسیم؟ تو که رفتی ، همه دنیا گم شد نه دلی ماند. نه حتی نفسی +نوشته شده در دوشنبه ششم دی ۱۳۹۵ساعت11:18 توسطآسمانه زواری | ...

الو سلام 125 پاره های تنمان ابراهیم وار در دل آتش زدند ولی تو ای هم وطن خوب نگاه کن چگونه مانند ققنوس از زیر خاکستر بر می خیزند +نوشته شده در یکشنبه سوم بهمن ۱۳۹۵ساعت12:33 توسطآسمانه زواری | ...

✘مَشتے بَچہ خوشــــــــگل نیستَم ✘بَچہ بالامالانیستَم✘ ✘آقام تیلیاردِرنیســـــــ✘☜☜ ✘نَنَم دُڪتُرمُهندس نیست✘ ✘اِفتخارمیڪُنم ،بَچــــه پایـــنم✘ ✘مَعرفَتَم ب ڪُل هِیڪل بعضی بَچہ مایــه ها می ارزه✘ ✘افتــــخارم اینه نه کســــــی واسه پولــــم میخوادم✘✘ ☜☜نه واســـــ خاطر اخلاق خوبـــم✘✘✘ ✖✖✖چون هیـــــــچ کدومو ندارم✖✖✖ ســـَــــــــلامتی هرکی منو به خاطر خودم میــــخواد..آخه میدونی...⬇⬇⬇ ↩ما چــــــیزی جز مــــــرام و معرفت واسه خرج کردن نداریــــــم...

از هرکس و هرجا که تو گوئی ، گله مندم از آ ب و هــــــــوا، یک سر موئی گله مندم از خویـــــــــــش و زبیگانه و از عالم و آدم از بی صفــــــتی ها و دو روئی گله مندم دیگر نکند مســــــــــــت مرا هیچ شرابی از جام و صراحی و سبوئی گله مــــــندم صد بار غزل خواندم و صـــــــــد بار تــرانه لیــــــــکن دگر از هر رخ و بوئی گله مندم عاشق شدم و باز شــــــدم فارغ و انگار ...

فرزند؟ من را نه مادرى نه پدرى. بنويس اولين يتيم عالم خلقت محل تولد؟ بهشت پاک محل سکونت؟ زمين خاک آن چيست برگرده نهادی؟ امانت است قدت؟ روزى چنان بلند که همسايه خدا. اينک به قدر سايه بختم به روى خاک اعضاى خانواده؟ حواى خوب و پاک. قابيل خشمناک. هابيل زيرخاک روز تولد؟ در روز جمعهاى. به گمانم که روز عشق رنگت؟ اينک فقط سياه. زشرم چنان گناه چشمت؟ رنگى به رنگ بارش باران که ببارد زآسمان وزنت؟ نه آنچنان سبک که پرم درهواى دوست نه آنچنان وزين که نشينم بر اين زمين جنست؟ نيمى مرا زخاک نيم دگر خدا شغلت؟ در کار کشت اميدم به روى خاک شاکى تو؟ خدا نام وکيل؟ آن هم فقط خدا...

به آسمان برسد ناله ام ز جور زمان ندیده ام بخدا خوشدلی درین دوران اگر رسد به سراپرده ات خدا دستم چنان کنم که شود سینه ات زغم سوزان گمان من که خبرها به درگهت نرسد اگر رسد به تو دانم ؛ کفر میشود ایمان تو گفته ای که رحیمی و، باورم شده است چه رحمتیست خدایا ؟ نکرده ام پنهان درست اینکه توئی قادر و توئی مطلق گناه من چه بود ؟ اینکه گشته ام انسان نه دست برتو رسد نی نفس نه فریادم نه خوشدلم، که فقط بَرده ام درین سامان "رسا"ست برسرش آتش ولی نمیداند بهر صلاح نمودی تو ، مانده ام حیران...

باز هم آمدی تو بر سر راهم آی عشق میکنی دوباره گمراهم دردا من جوانی را به سر کردم تنها از دیار خود سفر کردم دیریست قلب من از عاشقی سیر است خسته از صدای زنجیر است خسته از صدای زنجیر است...

همه از دستِ کسی خسته، من از دستِ خودم ختمِ این قائله اینجاست ؛ به بن بستِ خودم خسته ام، مثلِ خودم، مثلِ خودت، مثلِ همه خسته از نغمه ی هر روزِ « کجا هستِ ؟ » خودم...